Bazen akıp giden zamanın içinde kendine bir anlam ararsın. Yaşam çizgisi kareler halinde geçer gider şöyle gözlerini çizgisinden. Çocukluğun, yoksulluk acısıyla geçip gitmiş içe kapanık ilk gençlik yılların, üniversite kampusunda boy atan ve seni   tutkulu serüvenlere yolculayan mücadele ateşi, mahpuslukların, firari  zamanların, hayatın ortasında yönsüz ve tanımsız yalnızlıkların, kırılan aşkların, titreyen ve geçmişe sarılarak kendini … Okumaya devam et Ahmed Arif’imiz var çünkü…