Bedros Dağlıyan

Yarı ölüm sayılır, karanlık

O yüzden

Sırf o yüzden

Aydınlık gerek bana

Doyasıya yaşamak ve gülmek adına

Artık ağzım dilim olmasa da

Girersem bir gün o kurumuş toprağa

Üç yapraklı yonca

Ya da bir tutam rezene kadar salkım saçak

Hani az tatmadığım zindan karanlığında

Velev ki sorguda gözlerim bağlı

Zaten ölüm her ânım

Ne çıkarı olur ki sağ olmanın

Birikmişse karınca yuvasındaki toprak kadar

Dışarıdaki sevgilinin özlemi

Kokusu savrulan dağ kekiği

Sevgilinin boynundaki sarı eşarba benzer

Nazla salınan papatya olup

Yaşamak isterim bir dağın yamacında

Gözlerimi kapatmayın!

Vurun beni zincire!

Atın en dar hücreye!

Tepede varsa aydınlık bir pencere

Değiyorsa demirine neşeli bir serçenin kanadı

Bir kara böcek geliyorsa göz ucuna yârenliğe

Dayanırım susuzluğa, kaba dayağa

Eğer vuracaksanız beni; alnımın çatından

Ya da direnen göğsümden

Gözüm henüz sizi görüyorken

Kırmızı bir güneş üzgün batarken

Ufkunda Ege’nin

Gözüm henüz güzeli ve çirkini fark ediyorken

Vurun!

Kulağımda rüzgârın ve ceviz yaprağının hışırtısı

Hayalimde sevgilinin güzel gözleri

Vurun beni alnımın çatından

Ölmeyeyim yeter ki bir başıma

Gözüm açık

Bilmeden karanlığı

Bilmeden ölümü

Bilmeden, karanlığı,

Bilmeden, ölümü

Gitmek güzeldir

Toprağın çatlağına…

İstanbul,03 Ekim 2011

Bedros Dağlıyan