• Döviz Kurları
    Puan Durumu
    BENİM OĞLUM BİR DOKTOR

    Ben bir Kürdüm. Ve bir baba.

    Benim oğlum bir doktor. Ve birkaç gün öncesine kadar askerdi.

    Ben bütün yaşıtım Kürtler gibi, Kürt babalar, Kürt analar gibi hep “barış” dedim, “onurlu barış”. Oğlum savaşa gitti. Eğer onun ettigi Hipokrat yemini gereğince askeri de, gerillayı da tedavi etmeye, askerin de gerillanın da hayatını kurtarmaya koşacağına bilmesem, onu askere gönderir miydim? Beni tanıyorsunuz.

    Benim oğlum savaşa hayat kurtarmaya gitti.

    Aylardır ben de, anası da diken üstündeydik. Ama Kürdün durumu başka. Bizimki başka. Hem oğlunun tezkeresini bekliyorsun, hem kimseye derdini açamıyorsun. Çatışma olunca da korkuyorsun, çatışma yokken de. Senin oğlun Kürt. Doktor da olsa, eline de baksalar, biliyorsun, kaç Kürt genci askerde egitim zayiatı oldu, kaçı evine “intihar etti” diye gönderildi.

    Kimseye açamıyorsun derdini. Çatışma haberleri geliyor. Ölüm haberleri geliyor. Gerilla ölüyor, asker ölüyor. Düşünüyorsun, umuyorsun, gerillayı da tedavi eder mi oğlun, ettirler mi, etmesine izin verirler mi?

    Gurur duyuyorsun oğlunla. Asker oldu diye değil, doktor oldu diye. Gururun yarım kalıyor. Kalbinin yarılması gibi. Dağlara uçmuş yarısı. Kimseyle paylaşamıyorsun gururunu. Eşinin, dostunun oğlu yaralı, kızı yaralı, eşinin dostunun ocağı ateşte. Oysa benim oğlum onun evladının canını kurtarmaya yeminli.

    Kaç akraban, sülalenden kaç insan faili meçhul kurbanı, kaçı vurulmuş. Ama senin oğlun asker. Hayat kurtarmaya yeminli. İnsan kaybetmeye değil. Yine de paylaşamıyorsun derdini işte. Hasretini. Bekledim oğlumu. Doktorumu.

    Yeni geldi oğlum askerden. Daha Salı günü. Daha soramadım ona “Askerde ne yaptın oğlum?” Hayat kurtarmaya yeminli oğlum kaç hayatın yitip gidişine tanık oldu acaba? Kaç kez kendisini çaresiz hissetti acaba? Yetişmek istedi de kaç kisiye yetişemedi acaba?

    Biz Kürtler “barış” diyoruz, “onurlu barış” diyoruz, çünkü kimse barışın kıymetini bizim kadar bilemez.

    Çünkü biz tek taraflı bakmıyoruz, bakamıyoruz, bu ülke bize tek taraflı bakmayı müsaade etmiyor.

    Biz Kürtler bu yüzden kalbimizin içinden gerilla için de, asker için de ağlıyoruz.

    Bizim Barış Annelerimiz bu yüzden asker annesi ile empati yapabiliyor.

    Birkaç gün daha bekleyip, sonra bir sabah askerden yeni dönmüş oğluma soracağım: “Oğlum, askerde ne yaptın?”

    “Hayat kurtardım baba.”

    Benim oğlum bir Kürt. Bir Kürt doktor.


    Yorumlar



    Yazarın Son Yazıları