Çoğun Mardinkapı gibi bakardı adama… Mardinkapı’sından Dicle’ye bakar gibi babacan, biraz da özlemle… Öyle heybetli, öyle yukardan… Ya da ben öyle hissederdim… Nereli olduğunu ya da adını bilmezdim de… Onu işe geldiğim her sabah o dut ağacının dibinde bulurdum. Önünde boya sandığı, her defasında da yüzü boyalı… Boya sandığına elindeki fırçalarla ritim tutturur, inceden bir … Okumaya devam et Dut ağacı ve memleket