Akşam karanlığı köprü üstünde yavaşça çöküyordu. Bugün erkenden karardı diye düşündüm. Zaten bu zindan karası bulutlar mutsuzluğumu yüzüme vurur gibiydi… Köprü altındaki kafeteryaya oturmuş elimdeki çayı yudumluyorum. İçim acıyor; bunalımda mıyım acaba? Önümde duran gazetelere umarsızca bakınıyorum. Bak Ankara’da Meclis önünde bir işçi kendini yakmış! Umutsuzluğum daha da artıyor işte. Elimden, elimizden bir şey gelmiyor … Okumaya devam et Geceydi ve yağmur çiseliyordu