Bedros Dağlıyan

Rasgele seçer seni hayat

Bir baykuş dadanır bilirsin

Tepenin yamacındaki mezarlığa

Ki serviler büyür orada hep mağrur

Sen, yerde bulduğun tuhaf bir taşa,

Hayat ağacına bağladığın, kırmızı çaputa

Ya da yenice içtiğin

Ayazmadaki dertlenmiş toprak kokan suya

Çaresizce umudunu bağlarsın

Oysa baktığın her şey diğerlerine göre anlamsız

Ve baktığın her yüz

Sürgünlüğün sahipsizliğinde gözlerini büyütür

Direnemeyenler hep yere bakıyor kaybettikleri için

Sense ötesine bakıyorsunendamlı geleceğin,

Harfler biriktirip anlamdırmak ne güzel

Ve tüm imgeler adına başardığın sihir belki de şiir

Ölümsüzlük var ya;

Ölümsüzlük,

O göremediğin zerrede

Ah tutkular, tutkular; yaşama anlam katan

O tutkular ki, bizi kovalar daima

Ki, yakalandığındaanlarsın yaşamın gailesini

Yoksa tutkun elinde kalan

Biçare geçmişsadece acıyla hatırlanan

Maskeli balo sanki dünya, dramların el değiştirdiği

Oynandığında- ki, maskeler değişir

İktidar sana aczini hatırlatır

Soluğun sıklaşır,yüzünde çaresizlik büyür

Başının üzerinde çoğalır kayıp yıldızları kozmosun

Eski zaferlerin yerine yepyeni yenilgilertattığında

Sömürenler çoğalır

Ezilir insanlar sinekler gibi

Ölümden ölümlere uzanan tanımlar silinir

Zayıfladığımda güç alırım

ve yeniden kurarım hayatı yaşam defterinden

Devrime olan inancım ayakta tutar beni

Buz gibi katı ve korkunç görünürken, iktidar