Bu Haberi Yazdır

Darbe sonrasında fırsattan istifade yeniden inşa sürecine giren hükümet, tartışmalı birçok kararı alelacele meclisten geçiriyor. Hakkâri ve Şırnak’ın ilçe olması, belediyelere kayyum atanarak mal varlığına el konulabilmesi ve bölgenin yeniden siyasi ve sosyal açıdan dizaynı… Sadece bu kararlar bile, meclisin üçüncü partisi olan HDP ve ona oy veren 6 milyon insanın ısrarla yok sayılmasının başka bir ifadesidir.

18 milyon seçmenden üretilmiş bir millet ve millet iradesi karşısında, millet dışına itilen 6 milyon kimdir? Demokrasi mitinglerine katılanlar ve huşu içinde nöbetini tutanlarda bu sorunun yanıtı var mı acaba? İnsanı sayıya indirgeyen acımasız bir sistem içinde çıkarlara ve sistemin bekasına yönelik oluşturulmuş kitleden bir millet yaratıp onun kahramanı olarak kılıcı tüm muhalefete sallamak bu dönemin klişesi(aslında her dönemin) oldu… Yüzde elliyi milli irade olarak ele alıp kalana kör ve sağır olmak da zamanın ruhu maalesef.

Peki, 7 Hazirandan sonra yaşanan çatışmalı ortamın bakiyesi; Sur, Cizre, Şırnak, Nusaybin’in yıkıntıları yüreklerimizin üstüne çökmüşken ve hala kan damlamaya devam ediyorken, 18 milyon mu sadece demokrasiyi hak ediyor?

İller ilçe, ilçeler il olduğunda, belediyeler atanmışlarla yönetildiğinde demokrasi mi gelecek o bölgeye? Tarihini bilmediğiniz ve önemsemediğiniz bir kenti; akıbetini düşünmeden, orada yaşayanlara sormadan ilçe yapmak OHAL’ in getirdiği olağanüstü bir güzellik mi? O illerde yaşayanlar; karardan sonraki tufanı, iktidar partisini desteklemedikleri için mi hak ettiler?

Yaşananları bu kaotik ortamda anlamlandırmak zor… Zor olmayan ise Kürtlerle ilgili algının hiçbir koşulda değişmediği… Paralel yapıya yönlendirilmiş enerjinin aynı zamanda Kürtler için kullanılması, vekillere zorla getirme kararı çıkarılması, parti binası baskınları ve gözaltılar, “öteki ve terörist algısı” nın yıllanmış bir tezahürüdür. Özgürlük ve kimliği ile var olma talebi var oldukça, bu algı da varlığını koruyacak; tarih boyunca başka biçimlerde hep var olduğu gibi…

M.Ö 540 yılına bakmakta fayda var, tarihin kötü biçimde tekerrürden ibaret olduğunu bir kez daha anlamak için.

Likyalılar, Pers istilasında savaşı kaybedip, özgürlüklerini de kaybedeceklerini anladıklarında toplu intihar gerçekleştirmiş. Pers istilası sırasında gerçekleşen toplu intihar sonrası, kimi kaynağa göre o sırada şehirde bulunmayan 80 aile geri dönüp şehri tekrar kurmuş. Likyalıların toplu intiharları sırasında bir kadının kucağındaki çocuk ile ateşe atladığını görüp, bundan çok etkilenen Brutus ise, askerlerine canlı kalan tüm Likyalıları getirmelerini söyler. Fakat Arnna halkından hiç kimse bulunamamış. Bunun yerine dağlara kaçmış veya o zaman Likya’nın yaylalarında yaşayan 150 kadar insan bulunur. Ve şehir yeniden inşa edilmeye çalışılır. Tarihte bilinen ilk demokratik birliği kuran Likyalılar, belki tarihte özgürlükleri için hayatlarından ilk vazgeçen halktır… Dünü anlatan bu dizeler bugünü de resmeder sanki…

“Evlerimizi mezar yaptık/ mezarlarımızı ev/ yıkıldı evlerimiz/ yağmalandı mezarlarımız./ dağların doruğuna çıktık. / toprağın altına girdik/ suların altında kaldık, gelip buldular bizi/ bozdular birliğimizi. / altüst ettiler bizi/ yakıp yıktılar/ yağmaladılar bizi. / biz ki analarımızın, kadınlarımızın ve ölülerimizin uğruna/ biz ki onurumuz ve özgürlüğümüz uğruna/ toplu ölümleri yeğleyen/ bu toprağın insanları/ bir ateş bıraktık/ hiç sönmeyen ve sönmeyecek olan…”

Belki şimdi toplu intiharlar yok ama toprak hala yitenlerle yüklü onur ve özgürlük uğruna… Ve iktidar rüzgârına kapıldıkça, şiddet histerisini yükselttikçe ve her koşulda ille de barış demedikçe bu yangın saracak herkesi… Ve Y. Güney’in sorusuna verebilecek bir yanıt bulamayacağız?

Uykuda olanları sarsın, uyandırın. Herkese söyleyin, Yakında ışıklar kesilebilir… KARANLIKTA NE YAPACAKSINIZ?