• Döviz Kurları
    Puan Durumu
    İktidar savaşı ne zaman?

     

    Yandaş kalemler, AB’nin ‘uyuyan hücreleri’, Türkiye’de harekete geçirdiği algısını işlemeye başladılar. Daha önceleri DAİŞ’in Türkiye’ye karşı uyuyan hücrelerini harekete geçirdiğini yazıyor, DAİŞ ortaklığının üstü, karşı algıyla örtülmek isteniyordu. Şimdi aynı şey farklı bir açıdan AB’ye karşı yürütülüyor. Böylece şimdiye kadar AB ile yürütülen ortaklığın da üstü örtülerek, DAİŞ’in yanı sıra AB de, Türkiye’de yaşanan zorbalığın nedeni gibi gösterilmek isteniyor. Bu politika ile bir yandan da içine girilen askeri açmazın yanı sıra olası ekonomik krize karşı da önlem alınmak isteniyor. Bunlara göre emperyalizmin ürünü olan DAİŞ, hatta PKK askeri olarak, AB ise ekonomik olarak Türkiye’yi bölmek, batırmak hevesindeler.

    Bu algıyı işleyenlerin temel argümanları, ‘Türkiye’ye karşı ortaklaşan kesimlerin Türk düşmanlığı…’ Kabul etmek gerekir ki ‘düşmanlık’ algısı, milliyetçi-ırkçı hamaset için de iyi bir ilaç.

    Bununla durulmayacak; ‘anti emperyalizm’ temel politik argüman olarak benimsenip Suriye’de içine girilen batağın sorumluluğu ABD’ye yüklenecek. Devamında ise asıl kurtarıcının ‘Doğu’ olduğu algısıyla topluma umut pompalanıp bir yandan da baskıcı iktidarın pekiştirilmesi, kalıcılaştırılması oyununa devam edilecek.

    Temel hesap bu.

    Peki, işin aslı ne?

    AKP iktidarda kalmak zorundaydı. 14 yıllık iktidarının sonlarına doğru, özellikle de 2011 Suriye krizinden sonra tüm suçları bir bir açığa çıkmaya başladı. Bir yandan Zarab üzerinden geliştirilen kara para aklama operasyonları, diğer yandan Suriye’deki silahlı gruplara gönderilen kaçak silahların ticareti, ayrıca yurt içinde yandaşlar üzerinden geliştirilen suni zenginleştirme operasyonlarının yol açtığı yolsuzluklar artık gizlenemeyecek boyuttaydı. HDP’nin 7 Haziran başarısı bu gizlenemeyecek boyutun açığa çıkması konusunda iktidar erki için en korkutucu noktaydı. İktidar, hiç de inanmadığı halde Türkçülüğe sarılarak kurduğu yeni ittifaklarla HDP’nin önünü kesti, Kürt hareketini provoke ederek silaha yeniden mecbur kıldı, 1 Kasım ve 15 Temmuz darbeleriyle ise varolan kısmi demokrasiyi de askıya alarak iktidarını kalıcılaştırmanın adımlarını attı. Şimdilerde yaşananların özeti bu…

    Belki CHP’ye de kısaca değinmek gerekir.

    Ne yazık ki CHP yanlış politikaları ile AKP-MHP-Ergenekon ittifakının can simidi oldu. CHP, AKP’nin ittifak unsurlarını, bu ittifakları işlediği suçları örtmek ve iktidarını kalıcılaştırmak için yaptığını biliyordu. CHP bunları temel risk olarak görmedi. Onun açısından da temel risk, HDP’nin önlenemez yükselişiydi. Ülke solu giderek HDP’nin etrafında kümeleniyor, demokratik kesimler HDP’ye daha fazla inanıyor, en önemlisi de ülkenin Kürtler başta olmak üzere yok sayılan tüm kesimleri, kendilerini öncelikle siyasal, giderek de yönetsel olarak ifade etmenin koşullarını HDP’de buluyorlardı. HDP’deki Selahattin Demirtaş etkisi, bunu pekiştiren önemli bir kazanımdı. CHP bu ‘tehlikeyi’ bertarafa etmek için AKP ve MHP’den geri kalmadı, o da milliyetçi hamasete sarıldı. HDP’yi görmezden geldi. Hatta yükselen faşizm tehlikesine karşı yürütülecek ortak savaşta CHP’nin milliyetçi duruşunun zarar görmemesi için kapalı kapılar ardında HDP ve Kürt sorununun görünmez olmasını bile önerebildi.

    Kabul etmek gerekir ki, ülkede Kürtler başta olmak üzere farklı inanç gruplarının, ulusal ve etnik aidiyetlerin kendilerini ifade etmelerinden, yönetmelerinden korkan sağından soluna milliyetçi ve ırkçı çevreler, zımni işbirliğini sağlamış durumdalar. Bu zımni işbirliğinin en üstünde şimdilik Erdoğan ve AKP var. Bunlar arasında bir iktidar savaşı yaşanacağı açık. Bu savaş, ‘ittifak’ unsurlarının ‘tehlike’ olarak gördüğü temel olgunun bertaraf edildiğine inanıldığı zaman başlayacak. O zaman da giderek kısalıyor…


    Yorumlar



    Yazarın Son Yazıları