Ahmet Tulgar

Sıcaktan kavrulan engebeli sokaklar, tozlu geniş caddeler.

Şehri aniden çamur deryasına döndüren yağmurlar.

Hepsi, hepsi kumaşa karşı, kumaşa tezat. Temiz, uçuşan, ütülü kumaşa karşı.

Ama yine de işte Pakistan’ı sakin sakin anlatan, anlattıkça ferahlatan, serinleten, dalgalandıran kumaşlardır. Kumaştır.

Pakistan ve kumaş.

Vücudu saran, vücuda sarılan bol bol kumaş. Düz renk ya da kendinden desenli.

Daha da ileri gidip kadınlarda çehrenin de yerine geçen kumaş.

Kadınlara gıpta edercesine erkeğin de bedeninde epey ve bol yer açtığı, bol bol sardığı, sarındığı kumaş.

Pakistan, ferahlığı, huzuru ve güzelliği dalgalanan kumaşlarda buluyor.

Pakistanlı, kumaşının, örtüsünün rengini ve sadeliğini raydan çıkmış bir gündelik hayatın, bir keşmekeşin karşısına koyarak belki özlemini belki arzusunu ifade etmiş oluyor: Dalgalı bir huzur, gizemli bir ruh.

Sokakları, caddeleri yayalarla paylaşan taşıtlarını rengin ve desenin en son olanaklarına kadar zorlayan, bir renk ve desen cümbüşü ile bezeyen Pakistanlı, sıra kendi bedenine gelince, içe çekilmeyi, sakinliği ve sadeliği tercih ediyor.

Pakistanlı’nın sade örtüsü, uçuşan ve dalgalanan kumaşları, bir ruh hali değil. Bir ruh tercihi bu. Ruhu tercih etmek. Bolca kullandığı ama tekil malzemeden, yekpare kumaştan ürettiği estetiğin içindeki bedene işaret ederek, insanın zenginliğini, ruhun zenginliğini vurgulamak.

Ne zaman Pakistan fotoğraflarına baksam, o tekinsiz sokaklar, o sıcak ve o sağnağın ortasında hemen kumaş, kumaşlar dikkatimi çeker.

O dalgalı, o sade, o kendinden desenli geniş, bol kumaşların, o örtülerin altındaki insanlar elbet. İnsanlar elbette.

Photo: Ömer Serkan Bakır