Bu Haberi Yazdır

İnsanları ölülerini anımsayacak duruma getirmeyiniz.

Şu unutulmamalıdır ki, yaptığının yanında kalacağını sananlar gün gelir karşılarında ölülerini anımsayanları bulurlar.

Gün gelir unutulur yanlışına düşenler, gün gelir ülkeyi beklenmedik diyetlere mahkum edebilirler.

Yarayı sen açtıysan, kaldı ki yara başkaları tarafından açılmış olsa bile, sen devletsin, o yarayı sarmak senin görevindir. Hem de armudun sapı, üzümün çöpü demeden.

Vurdum, kırdım, öldürdüm anlayışı, ülke insanını kendine düşmanlaştırmaktan öte bir işe yaramayacağı artık her görüşten insanların onayladığı bir anlayıştır.

Devletlerin görevi; haklı ya da haksız, açtıkları yarayı ivedilikle ve büyük bir şefkatle onarmaktır. O yarayı orta yerde bırakırsan, haklı ya da haksız yakıp yıktığın yeri alınca ibret olsun diye ulu orta yerde bırakırsan, birileri gelir onlara ölülerini anımsatır. İşte o zaman, iş zıvanadan çıkmış olur.

Dünden bugüne böyle yapıldı. En bariz örneği 12 Eylül. Sonuç; onlarca sorun her geçen gün büyüyen bir biçimde günümüze kadar geldi. Bugün hala onların kanatıp orta yerde bıraktıkları yaralar-sorunlar çözüm bekliyor.

Bu günlerde olan bitenleri de ulu orta yerde bırakırsak, o insanların çaresizlik batağında boğulmalarına göz yumarsak; hangi elin doğru, hangi elin yanlış olduğunu sorgulamadan, ilk uzanan ele denize düşenin yılana sarıldığı gibi sarılır. Bunun da sorumlusu devlet olur.

Devlet yanlış yapmaz. Ne yapıyorsa doğrudur.

Devletler yanlış yapar kardeşim.

Ve her yaptığı da doğru olmaz.

Zaten sorun devletin yanlış yapmasında değil.

Sorun; bazı devletlerin yanlış yapmakta ısrar etmesidir.

Sorun; devletlerin yanlış yaptığını fark edememesinde ya da fark etmek istememesindedir. Hani ben en büyüğüm diyorlar ya…

Sorun; yanlışı fark ettiğinde, o yanlışı düzeltmeyi onur meselesi etmesindedir. Hani devlet yanlış yapmaz ya…

İşte o zaman da her canlı gibi insan da sorununu en yakınındaki ile, ya da ona en yakın görünmeye çalışanla aklı erdiği kadarıyla çözmeye çalışır.

Gerçi yine yazarın öğretmenlik krizi tutmuş diyeceksiniz, bütün bu yazdıklarım nedeni ile..

Ne yapayım yazmadan edemiyorum işte…

Biz insanlara hizmet etmek için geldik. Devlet insanlarının hizmetkarıdır diyenler dediklerini unuturlarsa ben yazarım arkadaş.

Sonuç olarak; insanları ölülerini anımsayacak duruma sokmamak gerekir.

Dostça kalın…

“Diyarbekir 5 Nolu Cezaevi, MÜZEYE dönüştürülsün.”

“SURİÇİ; DÜNYANIN EN BÜYÜK AÇIK HAVA MÜZESİ OLSUN.”

“SURİÇİ ESNAFINA ELVERELİM.”
”AİLELERİMİZLE ALIŞ-VERİŞ İÇİN SUR İLÇESİNE GİDELİM.”   

OLMADI İŞTE

Seni yazayım dedim,
O anda ekran dondu.
Ne çare ki sevgili,
Tuşlar da yazmaz oldu.

Seni anayım dedim,
Bir anda beynim durdu.
Ve billahi sevgili,
Zihnim çalışmaz oldu.