Neredeyse on beş aylık olmuşlardı. Emre seslenmelere karşılık veriyor, gülüyor, eline aldığı oyuncaklarla oynuyordu. Akşam eve geldiğinde Emre kendisine gülen gözlerle bakarken, Can başını çeviriyordu. Geceleri uyumuyor, saat başı uyanıp, ağlama krizine giriyordu. Yemeklerini yedirmek dahi zorlaşmıştı. Herhangi bir isteğini belirtemiyor, kendisi yapmaya çalışıyordu. Yüksek sesli ev aletlerinden korkup babaannesinin ardına saklanıyordu. Her neyi istiyorsa … Okumaya devam et KARAM-2