Bazen çok ışıklı geliyor bilincin bana. Göz alacak denli. Sınırların ötesindeki, kimsenin dokunamayacağı, sık sık kaçtığın o ülkeye sahipken kendine yeni mutluluk mekânları aramana gerek yok. Zehirli bir zamanı soluyoruz, sisler arasında gittikçe zayıflayan, şekilsiz bir şeylere benzeyen umudun sığınağında bazen. Bazı şeyler geç kendine dönüyor, bir fısıltının hayatın bütün anlamını değiştirebileceğine inanmak isteyecek kadar … Okumaya devam et Karmaşa insan