Ahmet Tulgar

Ahmet Tulgar

Yine ölüm haberleri geliyor. Ve gencecik çocuklar ölürken yine, biz yine hayatta kalıyoruz. Ben hayatta kalıyorum. Ne tuhaf. Oysa onlar daha benim yarı yaşım kadar yaşamışlardı. Anlaşıldı. Yaşamak, artık bu ülkede büyük bir adaletsizlik üzerinde mutabakattır. Biz yaşarken gençler öldüğüne göre.

Gençler öldüğüne göre hâlâ, hâlâ durmadığına göre bu genç ölümleri, herkes mutabık olmalı. Ama herkes. Nihayet bir toplum olduk işte demek ki. Böyle bir mutabakat etrafında.

Ayrıca onların ölümleri belki de hayatta kalmanın memnuniyetini veriyordur bize. Onlar ölürken bizim bu kadar çok yaşamış olmamızın, hâl yaşıyor olmamızın memnuniyetini. Belki de artık yaşama sevinci bu ülkede buralardan kazanılıyordur. Buna kalmıştır bu ülke. Gençler ölürken kendisine bir şey olmamasından duyduğu sevince. Bu kadar utanç vericidir durum yani.

Bu öyle bir hayattır ki artık, bu Türkiye Hayatı, herkes yaptığı her şeyle, yapmadıklarıyla bile bir suçun içine çekiliyor. Bundan böyle bu kolektif suça ortaklığımızda tanıyacağız birbirimizi. Bir ortak paydamız oldu işte. Olmuş. Üniter bir suçumuz yani.

Neresinden isterseniz orasından alabilirsiniz siz de. Bir belediye otobüsünden, bir protesto gösterisinden, bir pusudan… Hemen birkaç gün öncesinden ya da çok daha önceden. Hepsine hepimizin çok emeği geçti. Alalım bu haber küpürlerini, kimlik kartlarımızın, tapularımızın, hisse senetlerimizin, vergi beyannamelerimizin, sigorta poliçelerimizin yanına koyalım. Yarın bir gün lazım olur. Bu gençler hâlâ öldüğüne göre, bu ölümler hâlâ durmadığına göre, bu kolektif suç üzerine bir şeyler de bina edilecektir önünde sonunda. Ediliyordur şimdiden bir yerlerde. Hisselerimizin karşılığını isteyeceğiz hepimiz elbet zamanı geldiğinde. Toplu ölüm fonuna herkes bir şeyler yatırdı ne de olsa.

Dikkat ediyor musunuz? Her ölüm haberinden sonra bir şeyler oluyor.Sanki televizyonlardaki yüzler daha bir parlak, yepyeni bir enerji her yerde, gazetelerin internet sitelerinde en kurnaz manşetler, en sıcak renkler patlıyor siyahın ortasında, siyasetçiler, mülki amirler zaten hazır bekliyor olmalıydılar basın toplantısı yapacakları salonlarda, geceden seçmişler kravatlarını, hepsi talimlisi bu kanlı gündelik hayatın. Hazırlıklısı. Dünden hazırı. Siz neredeydiniz peki? Dün? Daha önceki gün? Ve orada mı kalacaksınız? Mutabık mı kalacaksınız?

(Bu yazı ilk kez Aralık 2009’da yayımlanmıştır.)