Bu Haberi Yazdır

Beyaz yakalılar, yavaş yavaş yöneticilik adımlarını tırmanırken, hemen bir kişilik profili testi yapılır. Bu testin amacı, liderlik özelliği taşıyanları belirleyebilmektir. İnsanlarda dört renkten özellikler olduğunu söyler bu test… Bazılarında kırmızı panterlik, bazılarında yeşil yunusluk, bazılarında mavi baykuşluk, bazılarında da sarı tavusluk baskındır. Bu renklerin karakter özelliklerinden de biraz bahsetmek isterim. Kırmızı panterler, yönetme arzusuyla yanıp tutuşurlar. Müdahalecidirler. Bir yerde işler yürüyor olsa bile, bir anda karşınıza çıkıp, “sen hangi işle uğraşıyorsun?” diye soran bir müdür varsa, ya da sizi dinlerken “sonuca gel, sonuca” diyen başarı odaklı bir yöneticiyle karşı karşıyaysanız, bilin ki kırmızı panterdir. Sonuç odaklıdır, işleri hızlı sonuçlandırmak ister. Rekabetçidir, düşman yoksa da yaratır ve kavga eder. Düşman YARATABİLDİĞİ sürece başarıya ulaşır. Bu tip insanların liderlik özelliği taşıdığı uzun seneler boyunca kabul edilmiş. Dünyadan örnek vermek gerekirse, ABD Başkanı Donald Trump, karakteristik bir kırmızı panter… Türkiye’den örneğini bulmak da okurlara kalsın. Bir de mavi baykuşlar var. Detaycılar, sakinler. Kırmızı panterler gibi yüksek tonda konuşmuyorlar, alçak sesi tercih ediyorlar. Sayısal verilerle görüşlerini desteklemeyi tercih ediyorlar, iyi dinleyiciler, tutarlılar. Ama çok tutarlı ve detaycı oldukları için, işleri hızlı bitirebildikleri söylenemez. Kırmızı panterlerse, hep analitik mavi baykuşlara ihtiyaç duyuyor. Mavi baykuşlar, daha çok teknokrat oluyorlar. Ama elbette, siyasi lider de olabiliyorlar. Mesela, Erdal İnönü şahane bir mavi baykuş… Hala onun döneminde hazırlanmış raporlara, nezaketine siyasette atıf yapılıyor. Türkiye’de de yaşayan bir örneği var. Muhalefetten, onu da bulmak okura düşsün. Yeşil yunuslar! Çok düşünceliler, insan kırmak onlara göre değil. Arabulucu, kaynaştırıcı bir role hızla bürünebilmeleri iyi bir takım oyuncusu ya da koalisyon bileşeni olmalarına neden oluyor. Ancak duygusallıkları tepkisel kararlarla sonuçlanabildiğinden, hızlı iş bitirebildikleri söylenemez. Karar alırken zorlanabilirler ve kolay etki altında kalabilirler. Bu özellikleriyle liderlikten çok, takımın vazgeçilmez üyesi olabiliyorlar. Ama iyi gözlemcilikleri ve yüksek empati yetenekleriyle, lider olanları da var. Bülent Ecevit’in, “Karaoğlan olduğu yıllarda”, yeşil yunus olduğu söylenebilir. Ve sarı tavuslar! Bunlar, Y kuşağı çalışan ya da olmadan önce gösteri dünyasının vazgeçilmezleri arasındaydı. Çünkü coşkun, enerjik konuşmaları, yaratıcılıklarıyla kitlelerin ilgi odağı olabiliyorlardı. Ancak Y kuşağının üretim çağına ağırlığını koymasıyla birlikte, onları hedef odaklılığın, yani başarı hedeflerinin motive etmediği ortaya çıktı. Birlikte yaratmanın coşkusunu duydukları sürece taşın altına ellerini koyuyorlardı. Kırmızı panterlerin yarattığı itaat kültüründe kendilerini mutlu hissetmiyorlardı. Bu yüzden sarı tavuslar, yeni lider tipini oluşturmaya başladı. Kitlelerin ilgi odağı oldukları kadar, kitleleri peşlerinden sürükleyebildikleri de görüldü. Esprililer, sonsuz bir enerjileri var, toplumun önünde konuşurken evlerinin salonda konuşur gibi rahatlar, gündemi belirlemek onlar için çocuk oyuncağı, hazır cevaplar, yöneticilik taslamaktan değil, birlikte yaratmanın gücünden besleniyorlar ve kırmızı panterlerin liderlik tahtını sarsıyorlar. Dünyadan iki örnek verelim: Kanada Başbakanı Justin Pierre James Trudeau ve Yunanistan Başbakanı Aleksis Çipras… Türkiye’den de mi iki örnek istiyorsunuz? Onları şıp diye bulursunuz zaten, her şeyi ben mi söyleyeceğim?..