Bir umut var etmişti kendine, çırpıyla duvara atılan düz çizgi gibi sapmadan hedefine ulaşacaktı. İlmik ilmik ördüğü sevgi duvarına ilk harcı atarken başlamıştı her şey. Düşündükçe umut büyüyordu, sevgisi bahardaki çiçekler gibi yeşillere allara çalıyordu. Güneş batınca cellat gibi kafasında kılıç sallayan gece düşlerinden kurtulmayı yeğledi. Çıkışı olmayan karanlık yolun sonuna doğru karabasan gibi üstüne … Okumaya devam et Umut