Sevgili okurlarım, barış dediğin, ifade özgürlüğü ile olur. Yani söz söyleme serbestliğidir. Barış paylaşmak demektir, hoşgörüdür. Barış; köre göz, sağıra kulak olmak demektir. Barış; düşmüşe el uzatmak, karamsara teselli vermek demektir. Barış; sokaktan geçerken düştüğünü gördüğümüz bir öğeyi alıp yerine koymak demektir. Barış yol göstermektir. Barış el vermektir, barış bel vermektir. Yani barış insan olmak demektir. Barışın ana unsuru insandır. Yani insan olmadan barış olmaz. Barışta kin yoktur, barışta nefret yoktur. Barışta ihanet yoktur. Barışta hınzırlık, habislik yoktur. Hele ihtiras hiç yoktur. Barış; tam demokrasi demektir. Kimse bana kendince, gurubunca, tarikatınca, ya da misyonerliğini üslendiği ideolojinin, din anlayışını, yaşam şeklini dayatmaması demektir barış. Barış; kimsenin düşüncesine saygısızlık etmemektir. Ve barış kalıcı olmalıdır. İşte o zaman dış dünyaları ile barışık olunur. Barışta Dayatma yoktur. Dayatma; kalıcı barışı inşa etmeden yıkmak demektir. Savaş ise daha çok vergi, daha çok sömürü, daha çok yoksulluk demektir. Gelin artık silah yerine sözcükleri kullanalım barış adına. Kin ve nefret kusmak yerine çözüm üretelim. Köküne kibrit suyu dökmeye çalışmak yerine, sevgiyle sulayalım çözmek istemediğimiz ama çözülmez dediğimiz o ağrıların dibini. Bilek güreşi yapmak yerine karşılıklı yüzleri okşayalım barış için. Neden bir Kolombiya olmayalım... Yeter ki barışı iç politikaya alet etmeyelim. Yeter ki barışı ihtirasımızın kurbanı etmeyelim. Yeter ki barışı kişisel çıkarlarımıza kurban etmeyelim. Sonuç olarak barış adına  vicdanlar susmasın, insanlık ölmesin, cehalet kazanmasın istiyorum. Dostça kalın…          “Diyarbekir 5 No.lu Cezaevi, MÜZEYE dönüştürülsün.”          “SUR İÇİ; DÜNYANIN EN BÜYÜK AÇIK HAVA MÜZESİ OLSUN.”          “Sur İlçesinin adı “ESKİ DİYARBEKİR” olsun.”