Önce kendimizi seveceğiz, sonra insanı seveceğiz, insanlığı seveceğiz ve dahi Diyarbekir’i seveceğiz. Belki bir kısmınız bana bu yazımdan dolayı kızacaksınız. Ama yine de yazacağım. Hani fikir özgürlüğü adına yazacağım. Öyle sanıyorum ki benim hemşerilerimin birçoğu, birbirini yemekten çoğu kez yemek yemeyi bile unutuyorlar. Birbirlerini çekememekten, tespih çekmeyi bile hatırlamıyorlar. Bir yerlere gelmişse bir diğeri, hemen şöyle demeye başlar öbürleri; “Kızıl kurt, sanki başımıza olmuş vali.”, “Sanki şahti, olmuş şahbaz.” , “Dı get sen de lo, beş paralık adamı başımıza ettin taç.” , “Mübarek sanki bulunmaz Hint kumaşıdır.” Bilmem daha sayayım mı? Bu saydıklarım daha RTÜK’e takılmayacak olanlardır. Biri ondan güzel resim yapıyorsa ya da ondan iyi şiir yazı- yorsa, takdir yok. Heç bele olur mi? Mutlaka bir kulp takmak lazım… Bir hemşerimiz devlet kademesinde ya da özel sektörde bir yerlere gelmişse; hemen;” De bırak lo yağcı herifin biridir. Kim bilir kaç kıç yaladı da oralara geldi.” Hiçbir Allahın kulu demez; bir yerlere gelmişse onu destekleyelim, el eli yıkar el döner Diyarbekir’e katkı sunar. Diyarbekirliye bir faydası olur, demez…            Heç olır mi öle… Haset diz boyu. Bu haset değil midir, Diyarbekir’i geri bırakan. Bu nedenle değil midir; son zamanlarda bir ressam, bir şair ya da iyi bir siyaset adamı yetişmiyor. Yetişmek üzere olanlara da yapmadığımız kalmıyor. Onlar da kadük kalıyorlar.           Olan Diyarbekir’e oluyor.           Olan Diyarbekirliye oluyor aslında.   & & &   Haset insanın, ne kendisine ne de çevresine hiçbir yararı olmaz. Ancak olacakları bozar, yetişmeyi engeller. Bu hasetten değil midir ki gözümüzün önünde Diyarbekir eriyip gidiyor ama göremiyoruz.Yedi yıldır bir köşeye atılan Arkeoloji Müzesinin başına gelenlerinden bi haberiz. Sanki biraz da “Rab bana, hep bana”cı mıyız? ne… Diyarbekir’e son gelişimde, Sanat Sokakta tesadüfen görüştüğüm bir yaşlı amca söylemişti bu sözü. Hatta bir de”Beğim bizler ayrıca çok da kurreyiz.” diye eklemişti. İnanın yukarıda anlattıklarım olumsuzlukların birazı olsun bizim yüreğimizde var. Gönlüm isterdi olmasın ama ne yazık ki var.   & & &   Ödüller, yaşayanlara verilmelidir, yaşayanlar bu ödüllerle biraz rahat yüzü görmelidir, yoksa öldükten sonra onları ödüllendirmeyi anlamlı bulmak olası değildir. Bir işe de yaramaz zaten. Takdir etmeyi, içimize sindirebilsek… El ele vermeyi bir öğrenebilsek.   Ahh ahh, bir HER ŞEY DİYARBEKİR İÇİN demeyi becerebilsek…   Birbirimizin kuyusunu kazmak yerine birbirimize el verebilsek, bel verebilsek; işte o zaman Kayseri oluruz, Antep, Manisa, Edirne oluruz.   & & &   Şöyle diyeyim; hiçbir tarihte bırakın farklı partilerden, aynı partiden milletvekilleri bile bir araya gelip günün başbakanından Diyarbekir için bir şey istediler mi? Merak ediyorum.   Hiç kol kola girip şehirde yürüdüler mi? Ben bilmiyorum. En azından iktidar partisi milletvekilleri, el ele verip günün başbakanına, Diyarbekir için bir şey istemeye gittiler mi? Ben anımsamıyorum.   Cumhuriyet tarihinde; bu yatırımı ben ya da biz Diyarbekir’e getirdik diyen bir milletvekili var mı? Bu yaşıma geldim ben görmedim.   Dilerim bundan sonra olur.   Tabi bu yazımdan; Dr. Yusuf Azizoğlu büyüğümü ayrı tutuyorum. Yeri aydınlık olsun. Dediklerime kızıyorsunuz belki ama işte her şey ortada. Yedi yıldır kapalı tutulan Arkeoloji Müzemiz için kim ne yaptı? Yedi yıldır yani yedi tane üç yüz altmış beş gündür, birbirimizi yemekten, köşe kapmaca oynamaktan bu konu üzerine eğilememişiz. Yazıklar olsun bize. Yazıklar olsunDiyarbekir’e bigane kalan yazara, şaire, gazeteciye. Haksız mıyım Allah aşkına. Şimdi sorsam kim Diyarbekir’i seviyor diye? Sırayla söylemeye kalksak asla bana sıra gelmez. Hemen aklıma gelmişken söyleyeyim; bir avuç da olsa bencileyin Diyarbekir sevdalılarını ayırıyor, yüreğimde saklıyorum. Sonuç; Bu günler; el verme, bel verme, bir olma günüdür. Yeni ufuklara yelken açma günüdür. En azından yeni ufuklarda ne var onu görme günüdür. Dostça kalın… “Diyarbekir 5 Nolu Cezaevi, MÜZEYEdönüştürülsün.” “SUR İÇİ; DÜNYANIN EN BÜYÜK AÇIK HAVA MÜZESİ OLSUN.” “SURİÇİ ESNAFINA ELVERELİM. AİLELERİMİZLE ALIŞ-VERŞ İÇİN SUR İLÇESİNE GİDELİM.”