Çocukken sanırım mahallenin en güzel evi bizimdi. Öyle aslanağzı mobilyalarımız, duvarları süsleyen oyma işlemeli tablolarımız, tiyatro sahnesinden fırlayan orijinal aksesuarlarımız olduğundan değil. Küçük bir memur ailesinin evinde zaten öyle incelikli zevklere has döşemeler hayal bile edilemezdi. Yokluk günleriydi. Bizim yuvamızı güzelleştiren, babamın hastanede vitaminlerle, ilaçlarla besleyip büyüttüğü çiçeklerdi. Çiçeğe, böceğe aşık bir adamdı benim babam. … Okumaya devam et Yemyeşil Babam